Aleksander Damazy Raniecki - architekt.
Członek O. Warszawskiego SARP.
Absolwent Wydziału Inżynieryjno-Budowlanego Politechniki Warszawskiej. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki w Karlsruhe (1911).

Własna pracownia architektoniczna w Warszawie (1907-39). Inspektor Sekcji Odbudowy Kraju (1919-30). Radca ministerialny, zastępca naczelnika wydziału w Ministerstwie Robót Publicznych w Warszawie. Pracownik Ministerstwa Odbudowy (po 1945).

Autor m.in.:
- osiedle Ministerstwa Kolei Żelaznych, ul. Prądzyńskiego, Warszawa (1923-24);
- ratusz w Tomaszowie Mazowieckim (1927);
- kościół św. Antoniego Padewskiego w Łodzi (1927) - zburzony w 1942;
- Gmach Stary Technologiczny Politechniki Warszawskiej, ul. Narbutta 86, Warszawa (1934) - współautor Teofil Wiśniowski.

Konkursy m.in.:
- na wzorową zagrodę włościańską na Wystawę Przemysłu i Rolnictwa w Częstochowie 1909 r. (1908) - współautorzy: Oskar Sosnowski, W. Zajkowski - III nagroda;
- na projekt Domu Ludowego w Łodzi (1926) - współautor Romuald Gutt - IV nagroda równorzędna.

Wiceprezes Koła Architektów. Członek Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości (do 1939).

Odznaczenia m.in.: Złoty Krzyż Zasługi (1935).

Pochowany na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie.

Uwaga dane o śmierci z cmentarza, wg innych danych zmarł 11.05 1967 r.